Tanıyıp da sevdiğimiz her insan belleğimizde iz bırakır...
Zaman geçip onlar bizden uzaklaştıkça yüzleri hafızalarımızdan silinir, hatırlamaya çalıştıkça gözümüzün kenarında hızla hareket edip kaybolan utangaç yaratıklara döner...
Ama gün gelir bir insanın konuşmasında, gülümsemesinde, vücudunun biçiminde, elillerini hareket ettirişinde, dans edişinde... bir ayrıntıda buluruz onları... Üzerimize hücum eder, yüzlerini net hatırlamaktan da hatırlayamamaktan da beter eder bizi... Öyle ani ve öyle keskin bir özlem yapışır ki yakamıza telefona, eski fotoğraflara, elimizde kalan şeylere bakıp bakıp şifa olmasını dileriz.
işte böyleydi...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder