Hayat böyle...

Bugünlerde estetik objelere ve vücut parçalarına ilgim had safhada, hem nesneleri hem insanları inceliyorum. :)

Örneğin bugünü ele alalım, İstanbul'umuzun güzide aracı metrobüse kapağı atar atmaz bir de ne göreyim? Hayat boyu görüp görebileceğim en güzel bileklere sahip bir ademoğlu... İncecik, ama özen isteyen ince işlere yakışacak, hareketini sıkılmadan izleyebileceğiniz bilekler!
Örneğin keman çalsa, müzik kulaklarınızdan girip çıkarken bileklerin hareketi gözlerinize bayram ettirir vesselam :)
Bir de biliyor, tam uygun kalınlıkta mor bir bileklik takımış, feminen durmuyor ama bileklerinin güzelliğini ortaya çıkartıyor...

Oysa bilek fetişim de yok, ama hayat böyle... İnsanın neyi beğeneceği belli olmuyor :)

Bellek patikasındaki ayak izleri...

Tanıyıp da sevdiğimiz her insan belleğimizde iz bırakır...
Zaman geçip onlar bizden uzaklaştıkça yüzleri hafızalarımızdan silinir, hatırlamaya çalıştıkça gözümüzün kenarında hızla hareket edip kaybolan utangaç yaratıklara döner...
Ama gün gelir bir insanın konuşmasında, gülümsemesinde, vücudunun biçiminde, elillerini hareket ettirişinde, dans edişinde... bir ayrıntıda buluruz onları... Üzerimize hücum eder, yüzlerini net hatırlamaktan da hatırlayamamaktan da beter eder bizi... Öyle ani ve öyle keskin bir özlem yapışır ki yakamıza telefona, eski fotoğraflara, elimizde kalan şeylere bakıp bakıp şifa olmasını dileriz.

işte böyleydi...