Bazen

Nev'in bir şarkısı var, 2001 albümünde söylemiş ben çok geç fark etmişim, gereken değeri vermemişim. Sonradan akustik versiyonunu da yapmış, açıkçası orjinalini tercih ediyorum.
Dinleyin karar verin.


Ömrün küsmek ve pişmanlıkla geçip gidiyor,
Bak hala aynı soruyu soruyorsun kendine

Bazen kendi gölgene basar sendelersin ıssız sokaklarda,
Bir karayel eser, üşütür yalnızlığını yüzüne vurur.
Çıkar gelir pişmanlıklar en zayıf anında,
Boğazında yıllanır bir düğüm, umurunda mı zamanın,

senin küskünlüğün...

Gülümsemem çok güzel!

Çok güzel gülüyorum ben! :)
Muhteşem bir kahkaham var, içten ve sıcak.
Çok güzel gülüyorum ben ve yanına yakıştığım başka gülümsemeler var.
Sevdiğim gülümsemeler var.

Çok güzel gülümsüyorum ben ve kıymetini biliyorum.

Merhabalar efendim

Bir Ramazan ayı geldi geçti, iftara kadar yiyip içmemek için uğraşan insanlar, dışarda yiyip içmemek için uğraşan insanlarla yan yana yollarda yürürken sokakta simidinin kenarına yumulan diğerleri bolca selam (!) aldı...
Türkiye de bir akşam, bir otobüste, şöför hariç 2 kişiden fazla insan olan bir otobüste, bir kız basket şortu giyip bir adamı tahrik ettiği iddiasıyla bir güzel dövüldü, otobüsteki diğerlerinin de o el kaldıranın da bir sürü selam (!) aldığını söylemeye gerek yok... Gerek yok da hem bu olay hakkında, hem dini inançlar hakkında söylenecek çok şey var...

Söylemek istediği kısaca şudur ki, "Allah"ınızı seviyorsanız, O'nu bahane ederek işlediğiniz günahları gözden geçirin. İnanmıyor, sevmiyorsanız da bir zahmet arkasına saklandığınız şeylerin bazı insanlar için değerli olduğunu unutmayın da utanın.

Bu seneki Ramazan'dan çıkartılması gereken ders bu olsa gerek...

Bu aralar duyduğum özlü sözleri not alsam aralarından seçer seçer kitap yazarım... Herkesin üzerinde bir bilgelik var ki sormayın :)

Aslında, insanların bana bu kaar ilgi göstermesini, üzerime titremelerini seviyorum sayılır, ama kendimi kimseyi tanımadığım hatta mekanı bile imkansız gibi görünen bir Doctor Who macerasında bulmak harika olurdu! :) Tamam, tamam belki biraz abarttım, en azından tatil için Kıbrıs, İtalya, İspanya, Dubai falan, seçeneklerimi gözden geçiriyorum :) Her birinde kalacak yerim var, üstelik İstanbul'un benden kurtulası İzmir'in de üvey anne gibi davranası var :)

Sana yazmak, bulaşmak için ne kadar şiddetli bir arzu duyduğumu bilemezsin. Tahmin etmene ihtimal yok.
Akşam geçti, gece geçti... Sabaha karşı sularında insanın aklına hep böyle şeyler geliyor işte, ne yapabilirim ki?
Gece 2'den sonra sadece uyumalı, verilen kararlar hep kötü sonuçlanır.

Dünyada böyle adamlar kalmış mıydı?

Çaresizce aşık oldum! :)

Hem de bir sürü insanın toplandığı büyük organizasyonlardan birinde arka arkaya 2 erkeğe! :P

Buradan tüm erkeklere tavsiye ediyorum, nazik olun ve sık sık gülümseyin. Sizi, siz iyi olursanız canınıza okur bu kız milleti (bu noktada başka tabirler var) diyerek eğittiler (!) biliyorum ancak gerçekten nazik olun ve gülümseyin.

Yanlış anlaşılma olmasın, nezaketi elden bırakmamak adım atmamak değildir, centilmenlik yumuşak olmakla beraber yürümez. Hem esprili hem cazibeli hem de nazik olmak mümkündür, ben gördüm, yoksa inanmazdım :) Hem de 10-15 gün içinde 2 farklı erkekte bu bileşimi fark ettim.

Güzel bir gülümseme, biraz çekicilik ve nezaketle elde edemeyeceğiniz çok az kız var. Onlar içinse tam tersi gerekiyor, ki ben o grubun kafayı kırmış olduklarını düşünüyorum, bulaşmazsanız bir şey kaybetmezsiniz.

Gülümseyin ve teşekkür etmesini, dozunu kaçırmadan şakalaşmasını öğrenin, dünya ayaklarınızın altına serilsin.

Renkler, Yüzler, Sokaklar

Yalnızlık, sarı. Kurumuş yaprak sarısı değil, güneşin yakıcı, neşesi yerinde sarısı. Histerik, gülümsemenin kıyısından deliliğin uçurumuna akar.

Huzur, kırmızı. Çünkü üzerinde kırmızı bir kıyafet vardı :)

Bu yazdığım açık bir mektuptur.

Duydum ki senin için oralarda durum zorlaşmış, elektronik kuşlar haber verdi benim için de ortada bir sorun varmış...
Ne yapalım, kader :)

Haberleşme yöntemimiz ortadan kalktığına göre, arka arkaya dizdiğin kelimeleri bir çırpıda okuyamayacakmışım :(

Ama zaten hayatta başka başka şeyleri keşfetme vaktim gelmişti. :P

Demem o ki hoşça kal ve mutluluklar.. :)

Şimdi ne desem yalan, tüm gerçeklerimi bir bavula koydum, yanına yolladım.

Etrafa bakıyor bakıyor ve aptallaşıyorum, "ahh o eski günler" demek için çok gencim, ama o kadar hızlı ilerliyoruz ki mektup alıp yollayan ve dolayısıyla PTT'nin yavaşlığından şikayetçi olmuş birkaç üyesi bulunan son nesle mensubum.

Evde bir tablo duruyor, seni hatırlatan, bir tek onu geri yollamaya korkuyorum.

Hayat böyle...

Bugünlerde estetik objelere ve vücut parçalarına ilgim had safhada, hem nesneleri hem insanları inceliyorum. :)

Örneğin bugünü ele alalım, İstanbul'umuzun güzide aracı metrobüse kapağı atar atmaz bir de ne göreyim? Hayat boyu görüp görebileceğim en güzel bileklere sahip bir ademoğlu... İncecik, ama özen isteyen ince işlere yakışacak, hareketini sıkılmadan izleyebileceğiniz bilekler!
Örneğin keman çalsa, müzik kulaklarınızdan girip çıkarken bileklerin hareketi gözlerinize bayram ettirir vesselam :)
Bir de biliyor, tam uygun kalınlıkta mor bir bileklik takımış, feminen durmuyor ama bileklerinin güzelliğini ortaya çıkartıyor...

Oysa bilek fetişim de yok, ama hayat böyle... İnsanın neyi beğeneceği belli olmuyor :)

Bellek patikasındaki ayak izleri...

Tanıyıp da sevdiğimiz her insan belleğimizde iz bırakır...
Zaman geçip onlar bizden uzaklaştıkça yüzleri hafızalarımızdan silinir, hatırlamaya çalıştıkça gözümüzün kenarında hızla hareket edip kaybolan utangaç yaratıklara döner...
Ama gün gelir bir insanın konuşmasında, gülümsemesinde, vücudunun biçiminde, elillerini hareket ettirişinde, dans edişinde... bir ayrıntıda buluruz onları... Üzerimize hücum eder, yüzlerini net hatırlamaktan da hatırlayamamaktan da beter eder bizi... Öyle ani ve öyle keskin bir özlem yapışır ki yakamıza telefona, eski fotoğraflara, elimizde kalan şeylere bakıp bakıp şifa olmasını dileriz.

işte böyleydi...

Kış ve mini etek

Yaş 0-3 : Pek de öyle mini etek şansı yoktur, altına bez bağlanır, üşütmemelidir. :)
Yaş 4-6 : İlk pembe fırfırlı mini eteğinin bembeyaz karlarla uyum sağladığına inanmaktadır, ama ona göre kar dediğin şey gökyüzünden kopan parça parça bulutlardır, tümdengelimi keşfetmesi, annesinin bulutların tutulamayacağını söylediği ana denk gelmektedir. Annesine rağmen dolaptan çıkardığı pembe etekten başka bir şeyle dışarı çıkmayı reddeder.
Yaş 7-10 : Artık dolapta pekçok etek vardır ve kışın ortasında etek giymek garipsenmemektedir çünkü gidip geldiği yer okuldur, resmi kıyafetinde etek giymek koşuldur.
Yaş 11-14 : Aynı tas aynı hamam, günler günleri kovalar...
Yaş 15-18 : Etek boyları 4-6 yaşında giydiklerinin tekrarı gibidir, daha uzun olanlar belden kıvrılır, göbek sanılmasın diye dikkatle gizlenir. Çoraplar incelir, bunun yanında saçlarla sabah 1 saat uğraşmak, dudaklara parlatıcı sürmek ve gömlek düğmelerini açarak esaretten kurtulmak mümkündür. :P
Yaş 18-25 : Kazanılmış olan bölüme göre farklı çevrelere uyum sağlayan kızlar bu yaşlarda birbirlerinden çok farklı tepkiler vermeye başlar. Üniversite kendine güveni, vücuduna güveni, aklına güveni veya başka başka güven biçimlerini geliştirir, güvensizliği olduğu kadar. Ufku genişleyen kız mini eteğe verdiği tepkiyi ya değiştirir ya da sağlam nedenlerle destekler.
Yaş 26-vs : Etek boyu eskiden ne olursa olsun, çalıştığı yere ve işine göre kesin ayarlamalara tabi tutulur.

Sonuç olarak;

Pembe fırfırlı eteğimin karların üzerinde yürümeye çok uygun olduğunu düşünsem de kışın mini etek giymek beni tatmin etmiyor.
Sizin için giymemi de beklemeyin, yazın gelin izleyin. :P

Şaka değil. Annem benim yaşımda evlilik yoluna adımını atmış, şimdi de bana çeyiz hazırlamaya başladı.
Çatallarımı bıçaklarımı yemek takımımı evimin yerini seçiyorum...
Beni alan yaşadı :P
Kızımızı çeyiziyle, eviyle veriyoruz duyurulur :P

Karşındaki insanı tanımak kolay iş değil.
Bir kere doğruyu mu söylüyor yoksa yalan mı bilemezsin.
Hadi diyelim ki onu biliyorsun, karşındakinin doğruyu mu yanlışı mı yaşadığını nereden bileceksin? :)

Geçmişten, uzun zamandır görüşmediğin biriyle konuşurken onun ne söyleyeceğini, ne tepki vereceğini bilmek büyük olay. Sanırım arkadaşlıkla dostluk arasında, takılmakla hayatını paylaşmak arasındaki fark burda...

Sevinmeliyim ki ben geçmişimdekileri tanıyorum. Tepkileri belli, diyecekleri aklımda yankılanıyor.

Ve yeni yeni tanımaya başladıklarım, umarım bana kendileri gibi davranıyor...

Zaman geçer gider, tutmaya kimsenin gücü yetmez.

Ne kadar oldu?
neredeyse 2 sene... Kime söylesen inanmaz. İçinde yaşadığımız hayatları ne kadar dolu ya da ne kadar boş da yaşasak geriye bakınca, o kadar zaman nasıl da geçti gitti demeyen yoktur. :)

Tahmin yürütmek gerekirse, inatçılığım tutmasaydı, kendime karşı gerçekten dürüst olabilseydim ve dürtülerimle hareket edeceğime bu kalın kafamla biraz düşünseydim, şu an evlenmiş olurdum. :)

Ya da ne istediğimi bilseydim, onun için çabalasaydım ve engel diye önüme konanları aşmaya daha çok odaklansaydım, şu an ayaklarımı bastığım topraklar kendi ana vatanım olmayacağı gibi her hafta, bilemedin her ay değişiyor olurdu. Yinede esas yararım bu topraklara olmaya devam ederdi.

Düşünüyorum da, hayatımın geride kalan yıllarında pekçok insandan pek çok pekçoğundan ise pek az şey tamamladım. Halimden memnunum. Sadece olabileceğim diğer patikaların ucunu görmeye başladım.

Tek memnuniyetsizliğim kendimin bile gıpta edebileceği kadın olurken yanımda o en doğru adamla o en doğru patikada yürüme olasılığım...
O sapağı geçtim. :)

Şimdi mutluyum. Tam da yeni yıla girerken olduğum noktada hayatım boyunca kalmak isterdim... Yalnız hayat dengesiz, sallantıda olan sadece ben değilim ve yeni yılımın prensi benden daha çok sallantıda olan dünya üzerindeki tek insan :P

Onu soktuğum durum yanlıştı, biliyorum. O sallantıya yetecek kadar gazete kağıdına, ya da fotoğraf makinelerindeki sarsıntı dengeleyicilerin yeterli boyutta prototipine sahip olan var mı? Çok makbule geçerdi. :)