Ezan sesini sadece iftar vaktinde hevesle bekliyoruz.

Minareden gelen sesleri 365 gün günde en az 5 kere duyup yalnızca ramazanın 30 gününde günde 1 kere hevesle beklemek ve dinlemek bir bakıma dinin oyunculukla birleşmesi değil mi?

Allah'la kulun arasına girilmez denir ama merak ediyorum, kaç kişi kaldı anneannemden başka ezan sesini bir sonraki namazını kılmak için hevesle bekleyen...

Önüme beyaz bir sayfa alınca aklımdakileri kağıda dökebileceğim yanılgısına kapılıyorum. Yazmak kolay değil.
Kutsanmışlardan değilim.
Sadece geceleri acı çektiğimi biliyorum. Yatağıma yatıp esen rüzgarın perdeyi oynatmasını izliyorum.
Pişmanlık, bugününü dününden değiştirecek bir şeyi elinin tersiyle ittiğini bilmektir.
Ben dünün pişmanlığını ömür boyu çekeceğim.

Yastayım, hiçkimse bilmiyor.

En çok yazdıklarını okumayı özledim. Kalemin güçlüydü, yaptığın benzetmeler aklımı başımdan alırdı. Kimseyle kıyaslanamazdın, ama içten değildin. Bu nedenle, senden sonra okumayı sevdiğim adamın yazısını okumaya değer kılan söz sanatları değil içtenliğiydi.
O andan sonra okumayı özlemedim. Özleyeceğim şey entellektüel zeka değil dürüstlük ve içtenlik olmuştu.
İşte bu nedenle, en çok gülümsemeni özledim. Gözlerinle ve 32 dişinle gülümserdin. Güneş yüzünde açmış gibi dünyayı parlatırdın.

Her şey değişir.

Her şey değişir. Geçen zaman önemsizdir. Konuşulanlar ve söylenenler önemsizdir. Gün gelip sözünüzü tutsanız yeterli olacakken, hayatınızı boka batırmak için bilinçli bilinçsiz her şeyi yaparsınız ve bakmışsınız ki başarmışsınız.

Ama MFÖ dinlemek hep iyi gelir. Sanırım sakinleştirici etkisi genlerime kodlanmış.

Topyekün bir savaştan çıkmış gibiyim ama hala işler ve işlevselim.

Bugün aslında neyin önemli olduğunu irdeliyorum. Spor, müzik, sinema, heykel, resim, siyaset, devlet, idare, hakimiyet, tarih, jeoloji, fizik -her iki anlamıyla da-, biyoloji, psikoloji, sosyoloji, felsefe, muhakeme, karar vermek, para, aşk, aile, vb...

hayatımdakileri sıraya koyuyorum.

Tik Tak

Nevin Yanıt bugün 100 metre engellide altın madalya aldı, ben dönüp kendime baktım.
Eskiden hayatın kontrolünü almaktan korkmaz, hatta zevk alırdım. Bugün Nevin Yanıt'a -Yürü be kızım be!- diye bağırırken, yerine uymayan yapboz parçası olduğumu gördüm. O yapbozun içinden çıktığımdan beri ait olduğum bir yer yok, ama geri dönüş de yok.

Gora'daki lafı uyarlamak gerekirse, saatler günlere, günler haftalara, haftalar aylara, aylar yıllara... Yaz kızım, mavi donunu yanında getirecek.

Ek olarak;
Nevin sen bizim her şeyimizsin!